نقطه نهایی مرغهای تخمگذار

نقطه نهایی 
مرغ های تخم گذار: 
پس از یک سال تخم گذاری، استخوان های مرغ ها به ادله دفع کلسیم برای تولید آن تمامی تخم به شدت آنالیز میروند و آنان به رنج می توانند روی پای خود بایستند . از طرف دیگر، تعداد و کیفیت تخم ها مرتب کاهش پیدا می کند .

 

آسیاب میکسر

در این سطح معمولاً آن ها را به کشتارگاه می فرستند اما بسته به استراتژی مرغداری، ممکن هست از روشی به اسم «پَرریزی اجباری» به کارگیری کنند و آنها را برای یک دورهٔ تخم گذاری دیگر «بازیافت» نمایند . اما «پرریزی اجباری» چیست؟ مرغ هایی که در حالت طبیعی معاش می نمایند معمولاً در فصل سوز و سرما پرهایشان را از دست می دهند و پرهای جدید در می آورند . در این فاصله، آنها تخمی نمی گذارند و بدن آن ها روی گرم ماندن و رشد پرهای جدید تمرکز می کند . این سبب ساز میگردد که نیروی زاد و ولد آنها بازیافت شود و پس از دورهٔ پرریزی آن ها تخم بیشتری بگذارند . در مرغداری های صنعتی این پرریزی اتفاق نمی افتد زیرا اصولاً در مرغداری های صنعتی روشنایی و سوز و سرما و گرما و فصل تابستان و زمستانی وجود ندارد . به همین دلیل، مرغداران برای ساخت یک پرریزی تحمیلی به منش غیر انسانی دیگری رو می آورند . آن ها به دوران ۵ تا ۱۴ روز به مرغ ها غذا نمی دهند و چه بسا دسترسی به آب را محدود میکنند . در این مدت تمام پرهای مرغ ها می ریزد و تعدادی از مرغ ها می میرند البته مرغ هایی که زنده میمانند برای مدتی مجدد تخم نسبتاً بسیار (نه به اندازهٔ سابق) و کیفیت خوب می گذارند . بعضا از مرغداران فعالیت «پرریزی اجباری» را برای دو تا سه توشه تکرار می نمایند . کسانی که در تولیدی های تخم مرغ در کشور ایران فعالیت کرده اند خوب می دانند که این روش از دهه ها پیش تا چه میزان در در میان مرغداران اهل ایران دوست داستنی و رایج بوده می باشد . 

 

مرغ های 
گوشتی مرغ های گوشتی به نژادهایی از مرغ های پرورشی گفته میگردد که دوچندان سرعت بالا وزن بیشتر می کنند . این مرغ ها هم مثل مرغ های تخم گذار در خودرو جوجه کشی چشم به دنیای تاریکشان گشوده مینمایند . آنان واکسینه میگردند و به مرکزها پرورش گوشت منتقل می شوند، اصطبل هایی بسیار نا مرتب به دور از نور و روشنایی آفتاب و هوای آزاد و خاک و هر چیزی که رنگی از طبیعت داشته باشد . در بخش اعظم تولیدی ها نوک مرغ های گوشتی نیز در روزهای اولیه پس از به دنیاآمدن چیده میشود . 

این مرغ ها می بایست بخورند و بخورند و بخورند و وزن بیش تر کنند . آن ها چه بسا از نعمت ظلمات و خوابیدن محروم می باشند . مرغداران با شفاف گذاشتن نورهای خیره کننده در همهٔ ساعات شبانه روز کاری می نمایند که آن ها نتوانند بخوابند بلکه در کل شبانه روز بیدار باشند و غذا بخورند . 

boden 
haltung 
آن ها طوری تغییر تحول ژنتیکی داده شده اند و طوری نگهداری و تغذیه می گردند که در حدود ۴۲ روزگی به حداکثر وزن ۴ کیلوگرم برسند و به کشتارگاه نبی شوند . در سال های ۱۹۵۰، یک مرغ گوشتی در این بازه زمانی تنها به ۱ کیلوگرم وزن میرسید و در هیچ سنی به وزن ۴ کیلوگرم نمی رسید . این مثل آن است که یک بچهٔ دو ساله به جای ۱۴ کیلوگرم ۶۴ کیلوگرم وزن داشته باشد! استخوان بندی این مرغ ها تحمل این رویش سرسام آور وزن را ندارد و همهٔ مرغ ها از درد پا و شلی سختی می برند و سکتهٔ قلبی در آنها مضاعف شایع میباشد . برای ناچیز کردن درد پاها، آن ها معمولاً روی فضولات خود چمباته می زنند و آمونیاک جانور در فضولات سبب ساز ساخت زخم های زیادی در پشت آنها و همچنین، ریختن پرها در ناحیهٔ پشت میشود . 

با بلندمرتبه شدن جوجه ها فضا برای آن ها چنان تنگ میگردد که برخی از آن ها نمی توانند خودشان را به ظرف های آب و غذا برسانند و می میرند اما این مرگ و میر جزو ضایعات پیش بینی شدهٔ مرغداری ها حساب می شود . حتی در مرغداری هایی که ادعا میکنند مرغ ها به فضای آزاد دسترسی دارا هستند (free-range)، این فضا برای آن همگی مرغ چنان تنگ میباشد که اکثری از مرغ ها از واهمه آنکه وارد قلمروی مرغ های دیگر نشوند یا از شدت درد و چاقی و بی حالی از جای خود جنبش نمیخورند و خارج نمی روند . 

مرجع مقالات رسمی دام و طیور...